Tot over drie maanden

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Het was tijd om mij bij de plastisch chirurg te melden. Ik had deze keer een andere chirurg dan de vorige keer, omdat deze mij beter kan helpen. Ik vond het prima, want dat is toch het belangrijkste. Maar voordat ik mij bij de chirurg moest melden mocht ik eerst nog even naar de handtherapeut. In juni had zij een spalkje voor mijn duim aangemeten en een proefversie van de silver splintring voor mijn middelvinger. Ze had op dat moment geen proefversie voor mijn ringvinger, dus deze zou ik deze keer krijgen. Ook zouden we kijken of het wel werkt of dat we iets anders moeten verzinnen. 

Te groot
Het was mij al snel duidelijk dat de proefversie van de silver splintring veel te groot was. Hij viel met regelmaat af en ik ben hem een paar keer kwijt geweest, gelukkig vond ik hem wel weer. Maar het was een en al ergernis. Er waren dagen dat ik besloot om hem af te houden en op het moment dat ik het huis uit ging besloot ik hem thuis te laten. Ik was veels te bang om hem te verliezen. Het spalkje voor mijn duim was ook niet echt een succes. Hij stond met regelmaat in mijn hand en mijn functie wordt enorm beperkt. Ik ergerde me daar nog meer aan dan de silver splintring dus deze werd amper gebruikt.

Strakker
De handtherapeut zag dat de silver splintring veels te groot was en dat ik een kleinere maat nodig had. De vorige keer had ze deze maat niet gehad en dachten we dat die maat goed zat. Dat bleek niet het geval en ze mocht alsnog een kleinere maat aanmeten. Gelukkig waren deze ondertussen binnen. Deze kleinere maat zat meteen een stuk strakker om mijn vinger en het deed zelfs heel even pijn omdat mijn vinger niet meer kan overstrekken. Dat was wennen, maar dat bleek wel de bedoeling te zijn. Iets wat de vorige niet voor elkaar gekregen had. Er was nu ook een goede maat voor mijn ringvinger.

Revalidatiearts
Nadat de proefversies van de silver splintringen goed zaten was het tijd voor het spalkje. Deze moest een stukje korter gemaakt worden. Dat was zo gebeurd. Dat betekende dat ik klaar was. We besloten dat er voorlopig geen afspraak gepland werd. Want als deze proefversies goed zijn dan is het aan mijn revalidatiearts om te beslissen over silver splintringen aangemeten mogen worden. Maar of dat echt nodig is hangt ook af wat de plastisch chirurg zegt. Ze raden mij dan ook aan om deze week een afspraak bij mijn arts te gaan maken. Deze moet het stokje weer overnemen en verder beslissen.

Operatie?
Maar eerst moest ik nog naar de arts. Deze was heel snel met zijn oordeel. Omdat ik nog maar net mijn proefversies had moest ik het eerst maar eens uitproberen. Het is mogelijk om te opereren, maar dan moet ik dat wel echt willen. Iets waar op dit moment mijn voorkeur naar uitgaat. Want ik heb gewoon een hekel aan sierraden en spalkjes. Maar ik zal braaf zijn en het drie maanden uitproberen. Ik besloot alleen wel om te wachten met mijn revalidatiearts te bellen, want silver splintringen zijn niet nodig als ik voor een operatie kies. Dan heeft helemaal niemand iets aan al dat werk wat het oplevert.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laat een reactie achter