Praten met een psycholoog

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Al jaren roepen er mensen dat het voor mij wel eens goed zou zijn om weer eens met een psycholoog te gaan praten. Ik heb op de middelbare school een paar jaar bij een psycholoog gelopen. Dat heeft mij toen der tijd geholpen, maar ik heb nooit meer de stap kunnen zetten. Ik wou nooit praten, er is toen der tijd iets gebeurd en daar kon ik me niet overheen zetten. In maart dit jaar heb ik even bij een (verpleegkundig) psycholoog gelopen, maar zij begreep het toch niet helemaal. Het is ook niet makkelijk om te begrijpen wat een handicap met een mens kan doen.

Bron: www.weheartit.com

NPO
Toen ik voor het NPO ging wist ik dat ik met een psycholoog in aanraking zou komen. In eerste instantie vond ik dat niet echt leuk, maar heel negatief stond ik er ook niet tegenover. Het zou maar twee keer zijn en daarna zou ik haar nooit meer zien. En die twee keer zouden toch niet zo heftig worden dat zij door had dat ik soms behoorlijk met mezelf in de knop zit? Misschien was dat allemaal heel naïef gedacht. Of misschien had ik niet verwacht dat zij zou begrijpen wat Cerebrale Parese met een mens kan doen, net zoals heel veel collega’s van haar.

Tranen
Maar daar had ik me behoorlijk in vergist. Al tijdens het eerste gesprek kwamen de tranen los over hoe het er soms in het gezin aan toe gaat of gegaan is. Ze merkte al snel dat er bij zowel mijn moeder als bij mij een hoop oud verdriet zit wat nooit verwerkt is. En hoewel we het doel waar we voor kwamen een beetje voorbij schoten was het een heel fijn gesprek. Eindelijk had ik eens kunnen zeggen wat mij al jaren dwars zat, ook al was dat maar een druppel op de gloeiende plaat. Mijn gevoel mocht er zijn en dat was fijn.

Praten
In de auto op weg naar huis zei ik tegen mijn moeder dat ik eigenlijk wel vaker met haar wou praten. Het was toch wel eens fijn dat iemand begreep dat een handicap invloed op je leven kan hebben. Maar ik wist dat het niet makkelijk zou worden om dat voor elkaar te krijgen. Meestal moet je dan eerst weer langs de revalidatiearts, dan kom je op de wachtlijst te staan en moet je afwachten tot dat je aan de beurt ben. Soms gaat daar echt maanden overheen, maar dat zou ik er dan maar voor over moeten hebben.

Hulp vragen
De uitslag was anders dan dat ik had verwacht, maar dat nam niet weg dat er iets zit. Daar zou ik toch nog wel eens tegenaan kunnen lopen. Maar dat hoefde niet. Op een gegeven moment kwamen we via een omweg erop dat ook ik wel eens hulp nodig had en dat ik daar om mocht vragen. Ze stelde voor dat wij samen eens een paar keer gingen praten. Dat was wel wat ik wou, eindelijk eens dat verleden mijn toekomst niet meer laten beheersen. Zij vond dat een goed idee en zou het aan mijn revalidatiearts voorstellen. Ik heb nu al een afspraak voor halverwege september. Just do it!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter