De waarschijnlijke oorzaak van mijn vroeggeboorte

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Bij toeval zijn we achter de waarschijnlijke oorzaak van mijn vroeggeboorte gekomen. Ze moest voor het een en ander naar het ziekenhuis en bij van de artsen werd haar van alles en nog wat gevraagd over haar hoge bloeddruk. Zo kreeg ze onder andere de vraag of ze ooit geopereerd is. Ze vertelde dat ze mijn zus gekregen had na een keizersnede vanwege een zwangerschapsvergiftiging. Daarna vertelde ze dat ze mij gekregen had weer met een keizersnede. De arts reageerde meteen ”een spoedkeizersnede?” Ja. ”Was omdat de placenta losliet?” Ja. Dat kwam door een te hoge bloeddruk. 

Medische misser?
Sinds een aantal jaar weten ze dat als je bij de eerste een te hoge bloeddruk heb gehad dat de kans groot is dat bij de tweede zwangerschap de placenta loslaat en er een spoedkeizersnede volgt. Tenzij ze na de eerste de bloeddruk gaan regelen met medicijnen. Ik wist niet wat ik hoorde. Dit betekend dat de placenta waarschijnlijk niet losgelaten heeft omdat de placenta op het litteken van mijn zus der keizersnede gegroeid is, maar vanwege dat mijn moeder een te hoge bloeddruk heeft gehad. Mijn eerste reactie was dan ook woede, maar hoe kon ik boos zijn op iets wat ze toen der tijd niet wisten?

Emoties
Het voelde verkeerd om boos te zijn, maar mijn emotie moest ik erkennen. Ik was boos. Meer op het feit dat ik al die jaren gedacht had dat ik gewoon ”pech gehad” had en nu blijkt dat het een misser was. Want dat ze het toen der tijd niet wisten betekend niet dat het geen misser was. Het betekend alleen dat ze het niet konden voorkomen omdat ze het niet wisten. Het voelde alsof ik al die jaren ”voorgelogen” was over de reden van mijn vroeggeboorte. Dat was ik niet, maar mijn emoties namen het even over van mijn hoofd en dat was prima. Want ik besefte me dat mijn emoties er mochten zijn ook al vonden mijn ouders van niet.

Acceptatie
Ik ben eigenlijk niet boos geweest omdat ik niet gehandicapt had hoeven zijn. Want ik ben gehandicapt en hoewel het soms niet altijd even leuk is, is er met een handicap prima te leven. Het liet aan mij in ieder geval zien dat ik mijn handicap geaccepteerd heb. Het hoort nou eenmaal bij mijn leven en deze boodschap gaat dat niet veranderen. De eerste dagen was ik veel met dit nieuws bezig en dat zorgde wel voor twijfels. Had ik mijn handicap wel geaccepteerd? Was ik toch boos omdat ik niet gehandicapt had hoeven zijn? Maar nu ik deze blogpost zit te typen besef ik me dat ik deze vragen amper heb gehad.

Naast me neergelegd 
Ik heb het nieuws heel snel naast me neergelegd en heb er eigenlijk niets meer meegedaan. Ik ben verder gegaan met mijn leven, het leven met Cerebrale Parese. En of ik nou door het ene te vroeg geboren ben of door het andere, het maakt niets meer uit. Ik krijg er geen antwoord op, dus het heeft geen zin om me daar mee bezig te houden. Daarnaast zou woede, verdriet of vragen er alleen maar voor zorgen dat ik er mee bezig blijf en dat het leven meteen een stukje minder leuk word. Want ik kan gelukkig zeggen dat leven met een beperking leuk is, net zo leuk als het leven zonder een beperking!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter