Om hulp vragen

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Als ik ergens slecht in ben is het wel in om hulp vragen. Ik ben namelijk heel erg op mezelf en ik vind dat ik alles zelf moet kunnen. Dat de praktijk mij al meerdere keren heeft laten zien dat ik absoluut niet zonder hulp kan functioneren is dan ook best pijnlijk. Ik heb het nu niet over het feit dat mijn ouders voor mij koken. Ik heb het eerder over het feit dat ik nog steeds niet zelfstandig mijn schoenen aan kan krijgen. Ik vind het vreselijk om afhankelijk te zijn, zowel voor die gene die mij moet helpen als voor mezelf.


Een blok
Ik voel me namelijk al snel een blok aan iemands been en als ik iets niet wil zijn is dat het wel. Ik wil niet dat iemand iets niet kan doen omdat ik er ben. Natuurlijk snap ik dat als ik bij vrienden ben zij het niet erg vinden om mij te helpen, maar dat is wat anders. We kiezen op zo’n moment om bij elkaar te zijn, dus zij kiest er ook voor om mij bij sommige dingen te moeten helpen. Maar ik heb het over mijn ouders. Zij moeten altijd rekening met mij houden, zelfs nu mijn zus het huis uit is kunnen ze niet samen weg.

Uitstellen
Daar voel ik me best wel eens schuldig over en dat maakt het soms best wel een lastiger om om hulp te vragen. Want ik zie ook dat mijn ouders druk bezig zijn en dan moet ik ze van hun bezigheid afhalen om mij te helpen. Ik stel daarom mijn hulpvraag ook wel eens uit, want ik wil niet dat zij moeten stoppen. Maar soms heb ik geen keuze. Ik kan niet uren gaan wachten met eten, maar ik wacht soms wel totdat mijn moeder zelf ook gaat eten zodat ze toch al de keuken ingaat voor haar zelf. Dan voelt het minder erg.

Schaamte
Naar buitenstaanders schaam ik me wel eens. Ik wil het liefst zo normaal mogelijk over komen en als je een hulpvraag hebt kom je toch een stuk minder normaal over. Want waarom doe jij het niet zelf terwijl ieder ander het wel zelf doet? Dat is het stukje onbegrip waar ik al heel vaak tegenaan gelopen ben. Ik wil dat niet meer en stel daarom mijn eventuele hulpvraag uit, zodat ik me niet nog minder op mijn gemak voel bij mijn leeftijdsgenoten. Het levert soms wel een ander soort ongemak op, maar dat neem ik voor lief.

Zelfstandigheid
Het is dus best wel eens lastig als ik in een situatie kom waar ik hulp in nodig heb. Want alhoewel een hoop mensen het weten moet ik ook nog een emotionele brug over. Als het schuldgevoel of de schaamte de overhand nemen dan is het heel moeilijk om de hulp te vragen die je nodig hebt. Ik ben dan ook altijd op zoek naar een manier waardoor ik geen hulp nodig heb. Ik eet en drink soms andere dingen dan dat ik zou willen of ik draag andere kleding dan dat ik zou willen. Alles voor mijn zelfstandigheid.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter