Mijn psycholoog gaat weg

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Het is ruim drie weken geleden dat ik het te horen kreeg en ik kan het nog steeds niet geloven. Mijn psycholoog van mijn revalidatiecentrum gaat weg. Ze heeft een andere baan. Ik ben zo boos, verdrietig en gefrustreerd. Ik weet niet wat ik er mee moet en ik merk dat ik absoluut niet lekker in mijn vel zit. De angst slaat met regelmaat om mijn hart. Hoe kan ze weggaan? Hoe moet ik dat overleven? Ik weet het niet. Ik vraag me soms zelfs af of ze weggaat om mij. Dat ze mij gewoon zat is en daarom haar baan heeft opgezegd. Rare gedachten, maar zo werkt het even in mijn hoofd. 

Bron: www.weheartit.com

Afgesloten
Ze vertelde het me gewoon even als een mededeling, via de telefoon. Ze had niet eens het lef om het recht in mijn gezicht te zeggen. Het was te merken dat het voor haar echt al afgesloten was. Dat maakt mij nog bozer. Ik ben niet een stuk vuil dat je gewoon even bij het vuilnis kan zetten. Maar het heeft geen zin meer om met haar te vechten. Ik weet niet wat ik moet doen om nog tot haar door te dringen. Ze heeft mij opgegeven en heel eerlijk gezegd geef ik haar geen ongelijk. Ik heb haar nou niet echt netjes behandeld en dat is nu te merken. Ze zit met haar hoofd al bij haar nieuwe baan.

Dossier gesloten
Dat in dezelfde tijd het dossier op de kliniek echt gesloten werd heeft er nou niet voor gezorgd dat ik me veel beter ging voelen. Ik had opeens het gevoel alsof ik met lege handen stonden. Alsof niemand meer om mij geeft. Ik had het er heel moeilijk mee. Toch was ik heel blij met het feit dat het dossier gesloten werd, want dat was iets wat ik al heel lang wou, maar wat niet echt wou lukken. Op de een of andere manier lukte het mij niet om dat over mijn lippen te krijgen en voor te stellen. Het enige was het moment. Het kwam op deze manier allemaal tegelijk op mijn pad en dat was moeilijk.

Nachtmerrie 
Ik heb me de afgelopen weken heel erg rot gevoeld en soms echt gedacht dat ze nog wel van haar besluit terug zou komen. Ik had op zijn minst gehoopt dat we het nog goed zouden afsluiten. Dat we op zijn minst nog een goed gesprek face to face zouden hebben. Maar dat gebeurd allemaal niet en ik heb het gevoel alsof ik nu op de blaren mag zitten. Diep van binnen weet ik dat het goed is, maar op die moment voelt het alsof mijn ergste nachtmerrie uitgekomen is en ik het nooit ga overleven. Ik weet dat mijn hart op dit moment niet de juiste signalen afgeeft. Maar toch.

Andere hulpverlener
Het doet pijn en ik ben boos en dat mag ook. Want doordat zij weggaat en het dossier gesloten is moet ik opzoek naar een andere hulpverlener. Ik weet niet of ik dat wel wil. Maar ik heb volgens mij geen keus. Dat is het enige wat ze nog even moet regelen met mijn huisarts voordat ze gaat. Waarschijnlijk kan ik dan pas echt geloven dat ze gaat en dat ik niet in een nachtmerrie zit. Want zo voelt het op het moment. Ik hoop dan ook dat ik hier over een jaar heel anders op terug kan kijken. Dat ik kan zeggen dat het goed gekomen is. Want ik weet nu even niet hoe het goed moet komen!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter