Langs de anesthesist

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Ik wil aan mijn rechterhand geopereerd worden. Ik heb pijn en ik kan sommige vingers overstrekken, dat is geen fijn gevoel en het doet zeer. In oktober heb ik daarom in overleg met mijn plastisch chirurg besloten dat ik geopereerd ga worden. Wanneer deze operatie precies plaats gaat vinden is nog niet bekend, maar het zal waarschijnlijk eind februari/begin maart worden. Ik zou eerst eind februari nog op vakantie gaan met vrienden. Maar helaas is dat financieel niet te regelen, dus hebben we dat plan moeten uitstellen. Heel jammer, maar dan kan ik wel eerder geopereerd worden. 

Medicatiegesprek 
Om definitief op de wachtlijst te komen moest ik alleen nog even langs de anesthesist. Ik verwachtte geen bijzonderheden, want ik ben al meerdere keren geopereerd. Zelfs al meerdere keren in dat ziekenhuis (als je het kinderziekenhuis meerekent). Dus ik had verwacht dat we langer in de wachtkamer zouden zitten dan bij de anesthesist, net zoals de vorige keer toen ik naar de anesthesist moest voor mijn verstandskiezen. Maar deze keer moest ik niet alleen langs de anesthesist bleek, ik moest eerst een medicatieopname gesprek voeren. Ik snap nog steeds niet helemaal waarom dat apart moest.

Wachten
Ik heb daar echt heel lang moeten wachten. De medewerkers zijn nadat ze klaar zijn met een gesprek nog heel lang bezig met allerlei zaken invullen. Heel vervelend, maar wel begrijpelijk. Ik heb voor mijn gevoel een half uur naar meerdere medewerkers zitten kijken die alleen maar iets in de computer aan het typen waren. Gelukkig duurde het gesprek niet heel lang. Ze hoefde alleen te weten welke medicijnen ik gebruik en of ik ze op de dag van de opname doorslik. Omdat ik niet opgenomen wordt, maar alleen dagbehandeling heb, was dat niet aan de orde. Binnen een paar minuten stonden we weer buiten.

Dat weet je allang
Terug naar de balie om alsnog langs de anesthesist te mogen. Gezien hoe druk het was in de wachtkamer verwachtte ik dat het wel even zou duren voordat ik naar binnen geroepen werd. Maar mijn moeder zat nog amper op een stoel of mijn naam werd al genoemd. Het gesprek verliep een beetje rommelig, ze bleef maar herhalen wat er nou precies gaat gebeuren als ik eenmaal op de afdeling ben. Maar zei wel elke keer weer ”maar dat weet je allang”. Pas tegen het einde van het gesprek kreeg ik de kans om te vragen of ma mee mocht. Dat vond de verpleging wel fijn omdat ze dan minder voor mij hoefde te doen.

Helpen
Het is namelijk zo dat als ik eenmaal het infuus heb ik weinig meer met die hand kan doen. Maar op mijn rechterhand hoef ik niet te rekenen. Normaal al niet, maar nu ik ook nog eens aan mijn rechterhand geopereerd word kan ik na de operatie helemaal niets meer (lees; ik kan niet meer naar het toilet, drinken pakken, aankleden of wat je ook maar kan bedenken). Dan zou de verpleging met regelmaat moeten helpen en daar hebben ze helemaal geen tijd voor. Dus dan lossen we het op deze manier op en is iedereen tevreden. Nu is het afwachten tot het moment dat ik de datum in handen heb!

Wil je alsjeblieft mijn enquête invullen?

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter