Huisarts – telefoongesprekken

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Vorige week vertelde ik dat ik geen geweldig gesprek had gehad bij de huisarts. Ze snapte niet hoe mijn handicap in elkaar zat en waarom ik zo graag een Neuro Psychologisch Onderzoek (NPO) wou laten doen. Aan het einde van het gesprek was ik zwaar gefrustreerd en had ik het gevoel dat zij mij niet op waarde schatte. Afgelopen vrijdag zou de beslissing vallen en die zou ik dan ook te horen krijgen. Dat gesprek liep niet volgens plan. Het voelde even weer als een gevecht, ik was het zat. 

Huisarts

Bron: www.google.nl

Begrijpen is moeilijk
Afgelopen vrijdag belde de huisarts en meteen begonnen de vragen weer. Het leek wel of het gesprek van die maandag nooit had plaatsgevonden. Er werd weer gezegd dat ze het begreep en meteen stelde ze weer een vraag die bewees dat ze het niet begreep. Zij had contact gezocht met de organisatie die de indicatie verstrekt en die zeiden dat het perse nodig is om een indicatie te krijgen. Nog meer redenen om het niet voor te schrijven. Want zo’n indicatie had in haar ogen haast en dit zou wel eens lang kunnen gaan duren. Ze begreep er echt even helemaal niets van.

Geen leuk weekend
Na dat gesprek was mijn humeur gedaald tot onder het nulpunt. Ik had ook meteen een woordenwisseling met mijn ouders erover. Ik had nergens meer zin in en was weer een beetje down. Uiteindelijk onttrok ik mezelf maar weer een beetje uit het ”echte” leven en bleef alleen op mijn kamer, met muziek en de televisie en/of computer. Voor de rest kwam er niet veel uit mijn handen en alles wat ik probeerde wou ook niet echt lekker lukken. Ik was verdrietig en zat weer alles behalve lekker in mijn vel. De meeste taken heb ik dan ook doorgeschoven.

Overleggen
De huisarts had mij beloofd om met een paar organisaties te gaan overleggen, onder andere de organisatie waarbij ik wil gaan wonen. Waarom vinden hun het zo belangrijk dat het NPO gedaan wordt? Want er werd toch gezegd dat het niet perse hoefde? En bij welke organisatie willen hun het gedaan hebben? En is er echt geen andere oplossing? De kosten voor psychiatrie rijst namelijk de pan uit, dus sinds een januari mogen zij dit soort dingen niet meer zomaar voorschrijven. En zij wil die regels helemaal volgen.

We doen het!
Gistermiddag zou dan ook de definitieve beslissing vallen. Maar om vier uur ’s middags had ze nog steeds niet gebeld en begon ik de moed op te geven. Toen na het avondeten de telefoon ging, had ik dan ook in eerste instantie iets van dit is toch niet voor mij. Maar het was de huisarts. Iedereen had haar gelukkig kunnen overtuigen van het feit dat het belangrijk is dat het NPO gedaan wordt en ze stemt er dan toch mee in. Zij gaat nu de aanvraag regelen en dan duurt het ongeveer twee maanden voordat ik aan de beurt ben.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter