Het was heftig

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Wat is het moeilijk om deze blog te schrijven. Ik heb zelfs even getwijfeld of ik hem wel moest schrijven. Maar aan de andere kant houdt dit mij op het moment bezig en wil ik het graag van me afschrijven. Misschien helpt dat ook wel bij de verwerking van wat er op dit moment allemaal in mijn leven gebeurd. Want waar ik tot een paar maanden terug nog riep dat ik absoluut niet naar een psycholoog wou, loop ik op het moment bij een psycholoog om aan mezelf te werken.

Bron: www.weheartit.com

Begeleid wonen
Het kwam nogal onverwachts op mijn pad. Ik dacht ”even” voor een onderzoek een gesprek met een psycholoog aan te gaan en daarna weer mijn eigen gang te gaan. Hoe kan een psycholoog binnen een uur door hebben dat ik helemaal met mezelf in de knoop zit? Dat zou toch niet lukken? Er zouden twee gesprekken komen, een gesprek vooraf aan het onderzoek en een gesprek nadat de onderzoeken geweest waren om de uitslag door te spreken. Dat was nog wel te overzien.

Akkoord 
Helaas of misschien wel gelukkig had zij al snel door dat ik met mezelf in de knoop zat. Ze stelde in het tweede gesprek zelfs voor om elkaar een paar te zien. Hoewel ik het spannend vond had ik een goed gevoel bij haar en besloot ik om het te proberen. Ze moest met mijn revalidatiearts overleggen, maar verwachtte dat hij wel akkoord zou gaan. Dat deed hij, want al snel had ik de eerste afspraak gepland staan voor halverwege september. Dat was vorige week donderdag.

Hart uitstorten 
Ik was enorm zenuwachtig voor het gesprek, want wat zou ze gaan zeggen. Er is namelijk nogal het een en ander gebeurd in mijn leven. Ze vroeg zich vooral af waar ik mee zat. Iets wat ik nogal moeilijk vond om te vertellen, want zit ik wel ergens mee? Ik bedoel er is een hoop gebeurd en mensen vinden dat ik een psycholoog nodig heb, maar waarom? Ik merkte dat ik mijn hart aan de ene kant heel graag bij haar wou uitstorten, maar aan de andere kant ook niet. Ik ken der amper.

Inventariseren 
Veel verder dan inventariseren zijn we dan ook niet gekomen. Maar ik vond het heel moeilijk. Ik weet dat het mij goed kan doen om eens te praten, maar aan de andere kant ben ik bang. Toch heb ik een goed gevoel bij der en ik hoop echt dat zij mij kan helpen. In de aankomende weken gaan we zien hoe het gaat lopen. Hopelijk ben ik de volgende keer een stuk minder zenuwachtig dan nu, want dan kan ik hopelijk ook een stuk beter praten dan dat mij dat nu lukte.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter