En toch geen indicatie

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Een paar weken terug vertelde ik dat ik een gesprek met een medewerkster van het CIZ had gehad wat niet helemaal naar wens was verlopen. Een arts had namelijk beoordeeld dat ik psychische klachten had en dan hoeft het CIZ geen indicatie te geven. Dat deze arts mij nog nooit gezien had was heel normaal volgens de medewerkster, want dat was nou eenmaal hun werkwijze en dat mocht van de overheid. Ze gaf dan ook aan dat ze op het punt stonden om mijn aanvraag af te wijzen, want de overheid heeft nou eenmaal bepaald dat psychische klachten bij de gemeente horen.

Bron: www.google.nl

Angst
Ik was toen zo ontzettend boos dat ik haar verrot gescholden heb en naar boven gevlucht ben. Ik was zo teleurgesteld en wist me even geen raad met mijn leven. De angst overheerste op dat moment echt en ik kon er even niet mee omgaan. Ik zag me op dat moment echt de rest van mijn leven op mijn zolderkamer bij mijn ouders zitten in de hoop dat ik eerder dood zou gaan dan mijn ouders. Ik heb op dit moment nog steeds geen andere optie dan dat, want helaas heeft CIZ inderdaad besloten om de indicatie af te wijzen en te zeggen dat mijn klachten allemaal psychisch zijn, dus ik moet naar de gemeente.

Respect
Ik dan ook een bezwaar aan het op maken, want ik ben het niet met het CIZ eens. Mijn klachten zijn absoluut niet allemaal psychisch en als ze het dan zo nodig psychisch willen noemen laten ze dan minstens het respect nog hebben om het psychosomatisch te noemen. Maar ik heb niet voor niets bij mijn geboorte de diagnose Cerebrale Parese te horen gekregen. Dan kan je niet al mijn klachten en hulpvragen wegzetten als psychisch. Zeker niet als artsen ook nog eens zeggen dat een groot deel door mijn lichamelijke handicap komt. Maar het CIZ heeft hun mening en het is duidelijk dat zij beslissen wat ze willen.

Hoop
Ik wist dat dit zou gaan gebeuren, maar ik had gehoopt op een andere uitslag. Ik had gehoopt dat ik dit keer geen gevecht hoefde te hebben en moest besluiten om weer een bezwaarprocedure te starten. Maar ik heb geen andere keus, want ik laat mezelf niet wegzetten als iemand met psychische klachten. Mijn hoofddiagnose is nog steeds lichamelijk en dat zal het CIZ toch moeten inzien, want anders hebben ze echt niet naar mij als persoon gekeken, maar alleen naar mijn diagnoselijst. Ik hoop dan ook dat het CIZ op zijn minst het begrip toont en besluit om de hoofddiagnose lichamelijk te houden.

Dag, dag…
Want eerlijk gezegd weet ik niet of het voor de rest heel veel zin heeft om in bezwaar te gaan. Ik weet ook niet wat ik precies verwacht. Ik hoop natuurlijk dat ze als nog besluiten om mij een indicatie toe te zeggen zodat ik begeleid kan gaan wonen. Maar ik weet het niet, ik denk dat de kans heel klein is. Mij gaat het dan ook echt op het moment om het feit dat ze mij als een psychisch persoon weg te zetten. Ik heb dan ook echt het gevoel dat ze dit alleen maar doen om mij naar de gemeente te kunnen sturen en dat zij daardoor kunnen zeggen dat ze zich aan de regels hebben gehouden. Nou echt niet!

Facebook | Instagram | Twitter

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter