Een jaar na het verschrikkelijke telefoontje

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Het is vandaag een precies een jaar geleden dat ik te horen kregen dat mijn psycholoog van mijn revalidatiecentrum wegging. Ook was het definitief dat het dossier bij de kliniek gesloten werd en daar stond ik dan. Ik was doodsbang. Hoe zou ik het allemaal overleven? Was dat überhaupt wel mogelijk? Ik geloofde van niet. Ik kon me op dat moment absoluut niet voorstellen dat ik een jaar later gelukkig zou zijn. Nee, het leven is niet perfect, maar het heeft absoluut gouden momenten. Ik kan me niet meer voorstellen hoe het is om depressief rond te lopen op deze planeet. 

Bron: www.weheartit.com

Emoties
Ik heb het er super moeilijk mee gehad. De eerste dagen was ik bang maar dat sloeg al snel over naar boosheid. Hoe kon ze mij zo in de steek laten, terwijl ze had beloofd dat nooit te doen. Ik snapte er helemaal niets van, wat nou nieuwe baas. Ik kon me niet voorstellen dat ze me echt in de steek zou laten. Maar het werd 01 oktober en ze liet me in de steek. Op 04 oktober gaf ze me nog even een steek na door een mail te sturen. Ik ben zo lief geweest om op die mail te antwoorden en dat heb ik mezelf lang verweten. Want er kwam geen antwoord meer. Dat deed heel veel pijn en zorgde opnieuw voor boosheid.

Advies 
Pas weken later kwam ik er achter hoe ik aan haar vast zat. Bij alle nieuwe gebeurtenissen dacht ik ”wat zou (naam psycholoog) geadviseerd hebben?” Ik baalde dat ik haar niet om advies kon vragen en voelde me enorm eenzaam. De woede werd elke keer weer aangewakkerd door een gebeurtenis. Dan kreeg ik te horen dat er geen persoonlijkheidsstoornissen in combinatie met hersenletsel gesteld mochten worden, daarna werd er asperger vermoed. Ik had zoveel vragen en geen antwoorden. Ik snapte niet hoe zij mij zo in de steek kon laten. Dit had toch niet gemogen dacht ik elke keer weer.

Bezig 
De woede werd minder, maar is nog steeds niet helemaal weg. Toch ben ik niet meer de hele dag (of meerdere keren per week) met haar bezig. Het is bij vlagen. Zoals nu, nu ik me besef dat we een jaar verder zijn. Vorig jaar juni, juli, augustus en september waren hele heftige maanden. Daar word ik nu weer even aan herinnerd. Aan het begin van het jaar vroeg ik me af of ik rond deze tijd niet ”gewoon” weer depressief zou worden. Nu houd ik me daar niet mee bezig. Misschien gebeurd het en dan vertrouw ik erop dat ik naar mijn huisarts kan. Maar ik vertrouw nog meer op mezelf, dat ik niet meer depressief word.

Regie 
Ik ben enorm blij dat ze de stap gezet heeft om weg te gaan bij mijn revalidatiecentrum. Want ik besef me hoe ongezond mijn gedrag was. Ik hing veels te veel aan haar. Als zij zei dat ik links moest dan ging ik links. Ik deed wat zij zei. Ik maakte alleen nog keuzes nadat ik haar advies had gehad. Ik besef me dat ik mezelf kwijt was en hoewel het heel veel moeite gekost heeft heb ik mezelf weer terug gevonden en daar ben ik dolblij mee. Ik heb weer het gevoel mee te doen met het leven, mijn regie te hebben en hoewel ik het soms zelf nog niet geloof voel ik me goed en ben ik blij met mijn leven. Het is goed zoals het is!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter