Begeleid wonen – ik had een huis kunnen hebben

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Ik vertelde eind vorige maand dat ik een gesprek zou hebben met de gemeente over hoe verder. Want het was duidelijk dat we op deze manier niet verder zouden komen. Maar hoe we verder moesten was niet helemaal bekend. Want wat ik wil kan volgens de gemeente echt niet. Ik ben daar veels te goed voor en ik kan veel meer dan dat ik denk volgens hun. Het is een discussie die we tot in de treuren kunnen gaan voeren en eerlijk gezegd ben ik daar helemaal klaar mee. Toch had ik goede hoop dat ze zouden begrijpen waarom ik het wou tot het gesprek…

Bron: www.google.nl

Nu beslissen
Ik zat nog niet of er werd mij medegedeeld dat ze een huis voor mij hadden. Het stond hier op het dorp en was een miva woning. We zouden dan wel in overleg moeten over hoe we het zouden moeten gaan doen qua dagbesteding, huishoudelijke hulp en andere zorg die ik nodig had, maar ik had tenminste een huis volgens hun. Ik moest snel beslissen want het huis zou zo weg kunnen zijn. De gemeente kon de sleutel even vasthouden, maar niet voor lang. Ik wist echt even niet wat ik moest doen, maar het gevoel dat het niet goed voelde overheerste. Ik voelde me heel erg in de hoek gedrukt en dat was niet fijn.

Begeleiding
We begonnen te bespreken hoe we het dan zouden moeten gaan regelen met de zorg en begeleiding. Ik zou buiten het dorp moeten voor een dagbesteding, ik zou buiten het dorp moeten voor mijn warme maaltijd en de begeleiding moest van buiten het dorp komen om mij te helpen. Het voelde allemaal zo ontzettend verkeerd en ik voelde me zo niet gezien door de gemeente. Maar aan de andere kant voelde het fantastisch dat zij zo’n vertrouwen in mij hadden en dat ik misschien wel een huis had. Maar waar stond dat huis precies en hoe duur zou het zijn? Waar zou ik ja tegen zeggen als ik dat deed?

Kijken
We spraken af dat de maatschappelijk werkster van de gemeente de woningbouw zou bellen om te kijken of we konden gaan kijken. Dat kon, we konden zelfs meteen gaan kijken. Het zag er allemaal goed uit, maar het was best wel groot voor mij alleen en de huur was misselijkmakend. Er werd gezegd dat ik recht had op huurtoeslag en dat ik het dan vast wel zou moeten kunnen betalen. Nou mijn onderbuik zei meteen dat ik het niet moest doen, want ik kon het absoluut niet betalen. Maar de maatschappelijk werkster geloofde me absoluut niet. Eenmaal thuis besloot ik om eens te gaan rekenen, want ik wist het zeker.

Neeeee….
En ik had gelijk, ik kon het niet betalen. Mijn ouders zeiden dat ik moest wachten met reageren totdat we terug waren van vakantie. Maar ik wist dat ik dat geduld niet had. Ik besloot die avond te mailen met de mededeling dat ik het niet kon betalen. De dag dat ik terug kwam van vakantie vond ik een mail in mijn mailbox met de vraag of we samen naar mijn berekening konden gaan kijken. Dat voelde zo verkeerd. Ik moet al elke keer mijn privacy op tafel gooien, maar hier bleven ze vanaf. Ik ben dan ook best een beetje boos geworden dat ik het huis gewoon niet wou hebben en dat we niet hoefden te kijken naar mijn berekening!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter