Begeleid wonen – geduld, geduld en nog meer geduld

geplaatst in: Cerebrale Parese | 0

Een paar weken geleden schreef ik een blog over mijn huis. Op dat moment wist ik niet zo goed waar ik aan toe was, er werd niet op mails gereageerd en het was überhaupt heel stil van hun kant. Ik zag dat als een persoonlijke afwijzing, maar moest mezelf voor houden dat dat het vast niet zou zijn. Toen ik op een gegeven moment een foto van een bouw van een ander project zag reageerde ik daar op met de woorden ”ik hoop dat er snel een foto van (naam project) verschijnt. Daar kreeg ik een reactie op. De vergunningen waren nog niet rond. Dat meen je niet, was mijn reactie. 

Bron: www.weheartit.com

Bellen
Daarna ging het contact tussen mij de organisatie ook weer een beetje lopen. Er moest een afspraak komen om verder te praten. Prima. Het was alleen een beetje lastig om de afspraak te maken. Ze had mij gebeld, maar omdat ik mijn voicemail uitgeschakeld heb kon ze niet inspreken. Ze besloot me te mailen. Daar reageerde ik op, maar daarna werd het weer stil. Ze had namelijk gevraagd wanneer ze mij kon bellen en daarna had ik niets meer gehoord. Ik besloot op een gegeven moment zelf te bellen. Maar er werd niet opgenomen. Het enige wat ik kon doen is inspreken en hopen dat ze mij snel zou terugbellen.

PGB
Dat deed ze. Een paar uur later had ik haar aan de lijn. We besloten om meteen een afspraak voor de volgende dag te plannen. Dus de volgende dag zaten mijn moeder en ik samen aan de tafel om verder te praten over het traject tot wonen. Want de organisatie wilt mij graag al leren kennen. Maar ik woon in een andere gemeente en dat zorgt ervoor dat zij niet zomaar naar mij kunnen komen en ik niet zomaar naar hun. Zij zouden graag willen dat ze een keer per maand een paar uur naar mij kunnen komen. Maar is dat PGB-technisch wel mogelijk? Dat was eigenlijk de grote vraag van het gesprek.

Eierboer
Gelukkig ging het gesprek niet alleen maar over elkaar leren kennen en of dat mogelijk was op PGB-basis. Want ik kreeg ook te horen waarom ze nou nog niet aan het bouwen zijn. Hoewel de reactie onder de foto absoluut klopte bleek dat de vergunningen van hun helemaal in orde zijn. Maar het gaat om de vergunning van de huidige eigenaar. Op het terrein zit op dit moment een eierboer. Deze gaat verhuizen. Maar waar hun naar toe gaat krijgt heeft hij vergunning voor ’s avonds laden en hij heeft hem nu voor ’s nachts laden. Deze wil hij behouden, dus zolang hij geen goede vergunning heeft gaat hij niet weg.

Afwachten
Hartstikke vervelend. Want op deze manier kunnen zij niet gaan beginnen met bouwen. Maar het is niet anders. De gemeentes, provincie en de organisatie die daar wil gaan bouwen zijn hard bezig met het oplossen. Want anders verlopen er andere vergunningen, dus iedereen is er gebaad bij om het op te lossen. Maar niemand kan ijzer met handen breken. We moeten dus gewoon geduld hebben. Ik was in ieder geval op gelucht dat het niets met hun vergunningen te maken had. Maar het is wel jammer dat de bouw daardoor best wel een hoop vertraging op loopt. Ik had toch gehoopt volgend jaar het huis uit te gaan.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laat een reactie achter