Bloggen over het verleden

geplaatst in: Bloggen | 0

Ik heb al meerdere pogingen ondernomen om over mijn verleden te bloggen, maar het loopt elke keer op niets uit. Ik had mezelf voorgenomen aan het begin van het Day Zero Project om het ”gewoon” te gaan doen. Maar het doel sneuvelde al heel snel. Ik kon mezelf er niet toe zetten om maandelijks een blog te schrijven over hoe ik mijn kindertijd/puberteit ervaren had. De dingen die ik wou vertellen had ik allang verteld, de rest ligt eigenlijk te gevoelig. 

Openbaar?
Het is niet zo dat ik helemaal niets vertel over mijn verleden, maar meestal is het niet een heel artikel. Ik merk dat ik best wel wat moeite heb met wat er in mijn verleden gebeurd is. Ik heb het nog niet helemaal verwerkt. Het is gewoon lastig. Want ik wil de rugzak die ik om heb eindelijk wel eens af doen, want hij is ondertussen heel zwaar geworden. Ik denk dat schrijven mij heel erg kan helpen bij dat proces. Maar misschien moet ik dat niet openbaar op mijn blog doen.

Psycholoog
Want mijn privacy speelt absoluut een rol. Het is niet zo dat ik me schaam, maar het betreft niet alleen mij, maar mijn hele familie. Ik wil het allemaal wel opgeschreven hebben. Ik ben niet bang dat ik het ooit vergeet, maar ik ben wel bang dat ik het nooit verwerk. Ik weet dat de meeste denken dat ik dan misschien maar eens naar een psycholoog moet gaan. Maar dat neemt niet weg dat ik het graag opschrijf. Misschien moet ik het gewoon in een boekvorm schrijven.

Minder druk 
Misschien kan ik het dan verwerken en niemand anders dan ik zelf hoeft het te lezen. Misschien wil ik het uitgeven (als ik iemand zo gek krijg), maar als het te gevoelig ligt kan ik altijd besluiten om het voor mezelf te houden. Ik weet niet of het helpt, maar ik kan het in ieder geval proberen. Het legt hopelijk ook minder druk op mij als ik het niet openbaar hoeft te delen. Want ik merk dat ik sommige dingen toch niet goed kan omschrijven, ik voel me al snel een ontzettende zeur.

Acceptatie
Iets wat ik niet ben, maar soms zijn verstand en gevoel niet helemaal op een lijn. Ik moet gewoon accepteren dat ik een verleden heb waarin dingen gebeurd zijn die niet het leukste zijn. Niemand anders kan oordelen hoe het voor mij is geweest. Misschien zien andere het anders dan dat ik het zie, maar dat zegt niet dat mijn gevoel fout is, dat ik het niet goed heb en dat mijn gevoel er niet toe doet. Ik moet volgens mij nodig aan de slag met het verleden verwerken!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter