Psychosomatische klachten zijn lichamelijke klachten die niet te verklaren zijn. Ze denken dan dat de oorzaak psychische is. Dit dachten mijn psycholoog en revalidatiearts van mijn revalidatiecentrum ook en zij hebben mij doorverwezen naar een organisatie die hier in gespecialiseerd zijn. Dit gebeurde begin 2015 en in maart 2016 werd ik een paar weken opgenomen voor observatie in de kliniek. Dat was heel emotioneel, maar het voelde op dat moment wel goed.

Toch vond ik niet dat een behandeling voor een half jaar was wat ik op dit moment nodig had. Ik vond dat ik daarvoor eerst het huis uit moest. Dat waren zij met mij eens. Maar ze vonden ook dat ik naar de andere kliniek moest. Deze kliniek zou mij beter kunnen helpen. Ze hebben daar gekeken of zij mij toch op konden nemen voordat ik het huis uit was. Maar in september 2016 hebben ze besloten om mij toch eerst het huis uit te laten gaan. Het dossier werd gesloten en ik kon terug komen als ik een half jaar het huis uit was.

Ik was op dat moment zo opgelucht. Want het voelde ondertussen helemaal verkeerd. Maar ik was bang en onzeker door alles wat er gebeurd was en durfde niet meer op mezelf te vertrouwen. Ik besloot in overleg met mijn huisarts om naar een organisatie bij ons in de buurt te gaan. Daar twijfelde ze aan de diagnoses en er zou opnieuw onderzoek komen, ook zou ik onderzocht worden op autisme. Maar weer een ander besloot dat er geen onderzoeken zouden komen. Want er was niets aan de hand.

Hij vond namelijk dat ik ”gewoon” last had van mijn Cerebrale Parese in combinatie met het leven. Niets aan te doen. Ik was boos en doodsbang. Maar nu een kleine maand verder vind ik het wel best. Ik dacht eerst om weer naar een andere organisatie te gaan. Want hoe zou ik het in vredesnaam redden zonder hulp? Met behulp van mijn huisarts kwam ik er achter dat mijn oud-psycholoog teveel in mijn hoofd zat en dat ik steeds haar woorden van ”kan niet” herhaalde. Daar moest ik mee stoppen.

Iets wat heel moeilijk is. Want ik besef me dat zij geen invloed meer heeft op mijn leven, maar haar ”loslaten” is niet zo makkelijk. Ik besefte een paar dagen terug dat ik haar niet echt ”los hoef te laten”, want zij hoort bij mijn leven. Zij heeft mij mede gevormd tot wie ik nu ben. Ik moet het omarmen en accepteren wat er gebeurd is en doorgaan. Ik wil de term psychosomatische klachten niet meer gebruiken. Want ik heb ”gewoon” Cerebrale Parese en ik heb geleefd (en dat doe ik nog steeds). Ik ga het nu zonder professionals doen!